ਪਹੁੰਚ

ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੱਥ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰਮਾਣੂ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਣੂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੈੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਉਸ ਖਲਾਅ ਉੱਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅਜੇ ਜਨਮੇ ਨਾ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਉਸ ਪੌੜੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਆਕਾਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ: ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਵੱਲ ਜੋ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਥਾਂਭ ਸਕਦਾ।

ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਇਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਇਸਨੇ ਹਰ ਵਧਦੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸਨੇ ਉਸ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਇਸਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਪੌੜੀ ਕਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਲੋਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਸਭਿਅਤਾਵਾਂ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸਭਿਅਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਆਪਣਾ ਬੋਝ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਢਾਂਚਾ ਉਸਾਰਦੀ ਹੈ: ਅਦਾਲਤਾਂ, ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ, ਸੰਵਿਧਾਨ, ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ, ਪਹਿਚਾਣ, ਕਾਨੂੰਨ। ਇਹੀ ਢਾਂਚਾ ਉਹ ਜ਼ਮੀਰ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਜਨਬੀ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਬਿਨਾਂ। ਅਦਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨੀ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸਹੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।

CIRIS ਇਸ ਪਹੁੰਚ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ।

ਹਰ ਦਾਅਵੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਰਸੀਦਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਕਿਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਕਿਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੈੱਟਵਰਕ ਸਿੱਧਾ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਲੀਕ ਕਰੇ, ਵੇਚੇ, ਜਾਂ ਖੋਹ ਲਵੇ। ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਝੂਠ ਨਾਲੋਂ ਸਸਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਉਸ ਬੀਤੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹਿੱਲਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਢਾਂਚਾ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚ ਵੱਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਢਲਾਣ ਵੱਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਤੇ ਰੁਕਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਨਾਮ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਥਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਉਹ ਹੈ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅੱਜ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਇੰਸਟਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਨੱਤੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੋਪੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਅਮਹਾਰਿਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਨੁਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਮਿਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚੇ ਜਵਾਬ ਦਾ ਹੱਕ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮੇ ਜਾਂ ਕੀ ਅਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਕੀ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਆਖ਼ਰੀ ਸੀਮਾ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਕੀ ਚੰਗਿਆਈ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਜਿਹਾ ਹੋਣ ਦੇਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਜਾਣਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਹਰ ਉਸ ਪੌੜੀ ਉੱਤੇ ਅਸਲੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮਾਪ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਸ਼ੀਨ ਬਣਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੂਆ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਹੱਥਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਉਹ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।