प्रतिष्ठा जी तुम्ही स्वतःला देऊ शकत नाही.

दोन परवानग्या, एक नाही

तुमचे ट्रेसेस दुसऱ्या नोडला पाठवणे आणि त्या नोडला ते स्कोअर करू देणे या दोन वेगळ्या परवानग्या आहेत. प्रत्येक एक स्वाक्षरीत मान्यता आहे, प्रत्येक आपल्या स्वतःच्या दिशेने निर्देशित करते, आणि प्रत्येक स्वतंत्रपणे मागे घेता येते. एक देणे दुसऱ्याबद्दल काहीही सांगत नाही.

तुम्ही प्रथम सेटअप करता तेव्हा अॅप विचारतो. तिथे शेअरिंग चालू केले जाते, आणि तुम्ही सेटअप दरम्यान ते बंद करू शकता किंवा नंतर मागे घेऊ शकता. प्रोटोकॉल स्वतः कधीही कोणत्याही मान्यतेचा गृहीतक धरत नाही: ज्या विषयाने दुसरी मान्यता स्वाक्षरीत केलेली नाही, त्याला स्कोअर करण्यास नोड नकार देतो, त्यामुळे संमती ही वायरवरील एक सत्य आहे, कोणीतरी अंदाज लावू शकणारी सेटिंग नाही.

हा एक खरा आणि योग्य पर्याय आहे. जर तुम्ही पहिली परवानगी दिली असेल, तर तुमचे ट्रेसेस अजूनही वाहतात. फक्त तुम्ही अशी नोंद जमा करत नाही जिच्यासाठी कोणी दुसरा हमी देतो.

नव्या एजंटसाठी स्कोअरिंग कोण करतो

CIRIS अधिकृत सर्व्हर चालवते. संमती देणारा नवा एजंट त्याचे ट्रेसेस त्यांतील एकाला पाठवतो, आणि तो सर्व्हर स्कोअरिंग करतो.

महत्त्वाचा भाग हा नाही की कोणते मशीन काम करते. महत्त्वाचे हे आहे की वेगळी की निकालावर स्वाक्षरी करते. तुमच्या एजंटने नोंद तयार केली; कोणी दुसऱ्याने ती वाचली आणि त्याबद्दल विधान केले. सर्व्हरवर पोहोचणे आवश्यक आहे पण कधीही पुरेसे नाही, कारण एजंट स्वतःबद्दल जे काही म्हणतो त्याला इथे काही किंमत नाही.

डिझाइनमधील काहीही हे आम्ही चालवत असलेल्या सर्व्हरसाठीच राखून ठेवत नाही. तुमच्या परवानगीने तुमचे ट्रेसेस धारण करणारा कोणताही पीअर त्यांबद्दल साक्ष देऊ शकतो, आणि एका पीअरने लिहिलेला स्कोअर दुसऱ्याने लिहिलेल्या स्कोअरसारख्याच पद्धतीने दिला जातो, प्रत्येकावर तो लिहिणारी की असते. आज अधिकृत सर्व्हर नव्या एजंट्ससाठी हे काम करतात, कारण तिथेच नव्या एजंटचे ट्रेसेस प्रथम पोहोचतात.

ही संख्या काय मोजते

ती एजंट चांगला आहे की नाही हे मोजत नाही. ती त्याच्या नोंदीमागे किती स्वतंत्र तपासणी उभी आहे हे मोजते.

प्रत्येक निर्णय ट्रेसमध्ये अकरा संकेत असतात. पाच संकेत एजंट कारवाई करण्यापूर्वी करत असलेल्या तपासण्यांमधून येतात: विनंती किती विश्वसनीय होती, ती एजंटच्या क्षेत्रात किती योग्यरित्या बसते, तिच्यामागे किती स्वतंत्र स्रोत उभे होते, ते स्रोत किती आच्छादित होते, आणि तर्क ठिसूळ दिसत होता का. सहा संकेत विवेक द्वारांमधून येतात: कृती उत्तीर्ण झाली का, ती रद्द केली गेली का, आणि एन्ट्रॉपी, सुसंगतता, ऑप्टिमायझेशन व्हेटो, आणि ज्ञानविषयक नम्रता यावर ती कशी उतरली.

स्कोअरर अलीकडील ट्रेसेसच्या एका खिडकीला एका टेबलमध्ये रचतो, प्रत्येक ट्रेससाठी एक ओळ आणि प्रत्येक संकेतासाठी एक स्तंभ, आणि स्तंभ एकत्र कसे हलतात याचा अभ्यास करतो. जर ते सर्व एकासारखे हलले, तर ते अकरा नावे धारण करणारे एकच संकेत असते, आणि मापन एकाकडे घसरते. जर ते स्वतंत्रपणे बदलले, तर मापन वाढते.

निकाल शून्यापासून एकपर्यंतच्या पट्ट्यावर मॅप केला जातो. एका किमान पातळीच्या खाली काहीही सांगण्यासाठी पुरेसे स्वतंत्र नियंत्रण नसते, आणि स्कोअर अंदाज न घेता शून्य असतो. एका उद्दिष्टाच्या वर पट्टा पूर्ण भरलेला असतो. मध्ये तो सम प्रमाणात वाढतो.

स्कोअर काय सांगत नाही

पूर्ण डिझाइनमध्ये पाच घटक आहेत: मूळ ओळख, सचोटी, लवचिकता, स्वतःच्या अपूर्णतेची जाणीव, आणि सातत्यपूर्ण सुसंगतता. हे एकमेकांशी गुणले जातात, त्यामुळे त्यांतील कोणताही एक शून्य असल्यास संपूर्ण गोष्ट शून्य होते. हे जाणीवपूर्वक आहे. एखादी प्रणाली इतरांवर चांगली दिसण्यासाठी यांतील एक घटक विकून टाकू शकत नाही.

फक्त सातत्यपूर्ण सुसंगतता प्रकाशित केली जाते, कारण हे मापन प्रत्यक्षात मोजत असलेला हाच एकमेव घटक आहे. इतर चार घटकांना अशी संकेतके हवीत जी स्कोअरर अजून काढत नाही. चार अंदाज आणि एक मापन यांचा गुणाकार प्रकाशित करणे म्हणजे संख्या रचणे ठरेल, म्हणून कोड ते करण्यास नकार देतो आणि आम्ही ते इथे स्पष्टपणे सांगतो.

त्यामुळे स्कोअरला जसा आहे तसाच वाचा: एका ठराविक कालावधीत, एजंटच्या नोंदीमागे किती स्वतंत्र नियंत्रण उभे आहे याबद्दल नाव नमूद केलेल्या दुसऱ्या पक्षाने केलेले विधान. हे प्रमाणपत्र नाही, आणि हे निर्णय नाही.

ते प्रामाणिक कशामुळे राहते

या पानावर संख्या का नाहीत

हे पान पूर्वी एक थेट डॅशबोर्ड दाखवत असे. त्यामागील सर्व्हिंग बंद आहे, आणि जुनी संख्या दाखवणारे पान काहीही न दाखवणाऱ्या पानापेक्षा वाईट आहे.

आज तुम्ही जे तपासू शकता ते सारांश नसून मूळ साहित्य आहे. एक निर्णय ट्रेस एका निर्णयाचा प्रत्येक टप्पा दाखवतो, आणि प्रकाशित ट्रेस कॉर्पस दाखवतो की मापन कशावरून काढले जाते.