ادعا
یک مِش هماهنگی غیرمتمرکز - نه وزن‌های باز مدل و نه ابزارهای هوشمندانهٔ عامل - همان چیزی است که هر برنامهٔ متن‌باز برای پراکنده نگه‌داشتن قدرت هوش مصنوعی بر آن استوار است. اگر بتوان مِشی مقاوم در برابر تصاحب ساخت، بازیگران مستقل بسیاری می‌توانند از قفل‌شدن آینده در دست هر شرکت یا دولت واحد جلوگیری کنند. اگر نتوان آن را ساخت، استدلال ایمنی متن‌باز بر اساس معیارهای خودش شکست می‌خورد.
این ادعا عمداً به‌صورت قوی بیان شده است، و مِش هم‌اکنون در حال اجراست، پس پرسش دیگر این نیست که آیا چنین چیزی می‌تواند وجود داشته باشد. پرسش باز این است که آیا این یکی در برابر تصاحب مقاوم است، و شما می‌توانید با حمله به آن پاسخش را بدهید.
استدلال
پنج مقدمه. هرکدام را بشکنید، ادعا فرو می‌ریزد.
P1 · تمرکز از سوءاستفاده بدتر است
بزرگ‌ترین خطر هوش مصنوعی پیشرفته این است که یک بازیگر کنترل آینده را برای همیشه قفل کند، نه اینکه بازیگران بسیاری از مدل‌های کوچک سوءاستفاده کنند. اگر این ترتیب را وارونه کنید، هرچه پس از آن می‌آید هم وارونه می‌شود.
وضعیت: شرط‌بندی‌ای که با ارزش‌ها سنجیده شده است. ما نمی‌توانیم مشاهده‌ای را نام ببریم که آن را از بین ببرد.
P2 · بازی برنده‌همه‌چیز برنده می‌خواهد
رقابت بازار زیر سایهٔ هوش مصنوعی دگرگون‌کننده به سمت یک برندهٔ واحد اشاره دارد که ارزش‌هایش را سهام‌دارانش شکل می‌دهند. بیرون‌آمدن از آن مسابقه در حالی که ساختار دست‌نخورده بماند، خطر یک نتیجهٔ بد و همیشگی را دارد.
وضعیت: در اصل می‌توان آن را با نحوهٔ واقعی تمرکز بازارها سنجید. هنوز هیچ ابطال‌کننده‌ای ثبت نشده است.
P3 · کامپیوترهای کوچک توانا می‌مانند
کار با ابزارها و داربست‌های هوشمند به مدل‌های باز روی سخت‌افزار معمولی اجازه می‌دهد کاری را انجام دهند که تا چندی پیش فقط از عهدهٔ مرز فناوری برمی‌آمد. خندق آموزش واقعی است. خندق توانایی در عمل نشت می‌کند.
وضعیت: اندازه‌گیری‌شده، و تنها مقدمه‌ای که مرگ روشن دارد: اگر شکاف توانایی دوباره باز شود و باز بماند، این مقدمه می‌میرد و راهبرد عوض می‌شود. کمیتی متحرک است، پس زیر نظر می‌ماند.
P4 · نگه‌داشتن آستانه
بازیگران پراکنده لازم نیست از مرز فناوری جلو بزنند. آن‌ها باید بالای خطی بمانند که در آن رفتن، وارسی‌کردن و نه‌گفتن ممکن باقی می‌ماند، تا هیچ‌کس نتواند رقیبانش را ارزان سرکوب کند. این آستانه از برابری خیلی پایین‌تر است، و همان آستانه‌ای است که اهمیت دارد.
وضعیت: یک شرط‌بندی است و در همین صفحه علامت خورده. هیچ‌کس صورت‌بندی نکرده است که آستانه کجا می‌نشیند.
P5 · یک جمعیت، یک بازیگر نیست
یک میلیون ماشین توانا اما تنها، جمعیتی از آدم‌های علاقه‌مند است. آنچه آن‌ها را به چیزی تبدیل می‌کند که می‌تواند قفل‌شدن را رد کند، هماهنگی قابل‌اعتماد است: پیداکردن همدیگر، تأیید همدیگر، به‌اشتراک‌گذاشتن نرم‌افزار، و همکاری بدون گلوگاهی که بشود آن را خرید، احضار قضایی کرد یا از کار انداخت.
وضعیت: ماهوی است، نه تعریفی. بازارها و گروه‌های انبوه بدون مسیرهای طراحی‌شده هماهنگ می‌شوند، پس ادعایی که P5 واقعاً مطرح می‌کند این است که هماهنگیِ طراحی‌نشده نمی‌تواند از قفل‌شدن سر باز زند. این قابل‌بحث است، و تمام استدلال بر آن تکیه دارد.
وزن‌های باز و زیرساخت‌های خوب ورودی‌های ضروری‌اند. فرض پایه این است که کافی‌بودن، کافی است: CIRIS به دنبال مرز دانش نمی‌رود، بلکه آستانه را نگه می‌دارد. مسئلهٔ مهندسی‌ای که هنوز حل‌نشده، و بقیهٔ همه به آن بستگی دارد، هماهنگی‌ای است که در برابر تصاحب مقاوم باشد.
چه چیزی روی مِش می‌رود
حفاظ یا گشودگی، یک انتخاب دروغین است
بحث ایمنی هوش مصنوعی همیشه دو در پیش می‌گذارد. پشت یکی، ایمنی یعنی حفاظ‌هایی که مرکز آن‌ها را در دست دارد، یعنی همان مسئلهٔ تمرکز قدرت با نشان ایمنی بر سینه. پشت دیگری، گشودگی یعنی پخش‌کردن توانایی خام و امید به بهترین، و سوءاستفادهٔ پراکنده زیرساختش را از همین راه به دست می‌آورد.
تمام هدف CIRIS این است که با کنار هم گذاشتن دو چیزی که این درها جدا نگه می‌دارند، آن انتخاب را نپذیرد. هر عامل CIRIS زیر یک وجدان ماشینی کار می‌کند: قانون اساسی که به درون هر تصمیم برده می‌شود، همراه با رسیدهای امضاشده و یک کلید خاموشی واقعی در دست انسان‌های نام‌برده‌شده. و این وجدان روی مِشی می‌رود که ساخته شده تا در برابر تصاحب مقاومت کند، پس وجدان هم مال هیچ‌کس نیست.
هیچ‌کدام از این دو نیمه به‌تنهایی کار نمی‌کند. وجدانی که زیر کنترل مرکزی باشد، حفاظی است با رفتار مؤدبانه‌تر. مِش بدون وجدان فقط پخش‌شدن است و همان نگرانی سوءاستفاده‌ای را که خودش دعوت می‌کند سزاوار خواهد بود. این صفحه از مِش دفاع می‌کند چون بخش حل‌نشده همان مِش است. آنچه روی آن می‌رود هوش مصنوعی وجدان‌دار است. نکته همین است.
این یک وایت‌پیپر نیست
مِش در حال اجراست
ریشهٔ نهایی اعتماد در اوت 2026 جا افتاد: یک رکورد پیدایش امضاشده، تأییدشده با حد نصاب دو از سه نفرِ نام‌برده، که نشانی نخستین سرور مرجع را درون بایت‌های امضاشده با خود دارد. پیوستن در هیچ حلقه‌ای از زنجیره به نام دامنه نیاز ندارد. سرورهای مرجع بیشتری همین حالا در حال آمدن هستند.
کلیدهای پشت آن حد نصاب هم فقط یک ادعا نیستند. هرکسی می‌تواند بررسی عمومی را دوباره اجرا کند که ثابت می‌کند هر شش کلید درون سخت‌افزار اصیل FIPS 140-3 ساخته شده‌اند، با میان‌افزار و سیاست لمس که در خود گواهی‌ها ثبت شده است.
واسطه‌ای برای تصاحب نیست
همتاها از راه رکوردهای امضاشده همدیگر را پیدا می‌کنند و نرم‌افزار می‌گیرند، نه از راه فروشگاه‌های اپ، مخزن‌های بسته یا نام‌های دامنه.
هرکسی می‌تواند یک ریشه بسازد
ریشهٔ CIRIS پیش‌فرضی است که همراه نرم‌افزار می‌آید، و هرگز تنها گزینه نیست. هر اپراتوری می‌تواند ریشه‌ای به همان اندازه معتبر بسازد، و هر کلاینت خودش انتخاب می‌کند به کدام ریشه‌ها اعتماد کند. ریشهٔ همراه نرم‌افزار یک پیش‌فرض است، نه ریشهٔ یگانه.
پاسخگویی، نه سهم
جایگاه از پاسخگوبودن می‌آید، از راه زنجیره‌ای زنده تا یک انسان پاسخگو قابل ردیابی است، نه از ثروت. و اعضای جعلی نمی‌توانند خودشان را با رأی وارد کنند: حد نصاب‌های پذیرش که اهمیت دارند بنیان‌گذاران را می‌شمارند، نه جمعیت را.
کجا ممکن است شکست بخورد
چهار حمله‌ای که بیش از همه می‌خواهیم امتحان شوند
قانون اساسی دفتری عمومی از خطرهای شناخته‌شده نگه می‌دارد، که هرکدام به شکل یک شرط‌بندی با راه جایگزین نوشته شده‌اند. بیرون از آن دفتر، این دو جا هستند که فکر می‌کنیم ادعا بیش از همه در برابرشان بی‌پناه است. ترجیح می‌دهیم به آن‌ها ضربه بزنید تا اینکه تماشایشان کنید.
پیش‌فرض‌ها مرکز می‌شوند
هر سیستم غیرمتمرکزی در تاریخ در عمل یک مرکز رشد داده است: بیت‌تورنت ردیاب‌ها را پیدا کرد، ایمیل جیمیل را پیدا کرد، و مطالعات همکاری باز نشان می‌دهد که رشد به هر حال اُلیگارشی می‌زاید. ریشهٔ ما به‌صورت پیش‌فرض ارائه می‌شود، و بیشتر مردم هرگز پیش‌فرض‌ها را تغییر نمی‌دهند، پس داشتن ریشه‌های زیاد فقط از کسانی محافظت می‌کند که واقعاً از ریشه‌ای دیگر استفاده می‌کنند. بنابراین آزمونی که اهمیت دارد این است که آیا ریشه‌ای دیگر می‌تواند بدون اجازهٔ ریشهٔ نخست، از نظر اجتماعی و اقتصادی زیستن‌پذیر شود یا نه. اگر بتوانید نشان دهید که نمی‌تواند، ادعای اینکه مِش در برابر تصاحب مقاوم است شکست می‌خورد. ریاضیات سقف بازمانده این پرسش را تیزتر می‌کند: ریشه‌هایی که نرم‌افزار یکسان، پیش‌فرض‌های یکسان و مدل‌های یکسان را اجرا می‌کنند، همبسته‌اند، و ریشه‌های همبسته یک ریشه با نام‌های زیاد هستند. در همبستگی نصف، هزار ریشه معادل دو ریشه شمرده می‌شود. پس نسخهٔ قابل‌اندازه‌گیری این پرسش می‌پرسد که ریشه‌ها واقعاً چقدر همبسته‌اند، و ابزار N_eff خود مِش دقیقاً می‌تواند به سوی همین پرسش نشانه بگیرد.
انسان‌های ساختگی
حیثیت بر انسان‌های پاسخگو استوار است، نه بر سهم. تیزترین پرسش این است که آیا این حیثیت در برابر دشمنی که می‌تواند انسان‌های پاسخگو بسازد دوام می‌آورد: هویت‌های ساختگی با اسناد واقعی، سرپرستان تحت فشار، یا صرفاً کارمندانی صبور. این بزرگ‌ترین پرسش بازِ ماست.
آستانه یک شرط‌بندی است
فرض ما این است که به‌قدر کافی خوب، کافی است: دویدن دنبال مرز پیشرفت در کار نیست، فقط نگه‌داشتن خطی که پشت آن وارسی‌کردن، رفتن و نه‌گفتن ممکن می‌ماند. هنوز کسی روشن نکرده است که آن خط دقیقاً کجاست، یعنی با چه ترکیبی از توانایی، مشارکت و هماهنگی، شبکه‌ای که تصاحب‌شدنی نیست واقعاً نمی‌گذارد بازیگری بسیار ثروتمندتر، سریع‌تر و خوش‌ارتباط‌تر همه را نزد خود قفل کند. هماهنگی توانایی پراکنده را به قدرت تصمیم پراکنده تبدیل می‌کند. اینکه قدرت تصمیم در حد آستانه کافی است یا نه، ژرف‌ترین پرسش بی‌پاسخ در این ادعاست، و ما به آن پاسخ نداده‌ایم.
نقطهٔ کور در ابزار خودمان
مقاومت در برابر هویت‌های جعلی به N_eff تکیه دارد، و N_eff سنجشی دوبه‌دو است. نوعی هماهنگی هست که اثبات شده نمی‌تواند آن را ببیند: توافقی که چنان چیده شده که هر دو نفر مستقل به نظر برسند در حالی که کل مجموعه با هم حرکت می‌کند. این مجرا از سمت مدل‌ها شناخته شده است و هنوز روی شبکه اندازه‌گیری نشده. نقطهٔ کور یک ابزار سطح حمله است، پس ما نامش را می‌بریم و از شما دعوت می‌کنیم آن حمله را بسازید.
پاسخی به تصاحب پروتکل
اثبات فایده (Proof of Benefit)
کارهای تازه درباره قانون‌اساسی‌گرایی الگوریتمی هشدار می‌دهند که بردن حکمرانی به درون پروتکل‌ها سلطه را تمام نمی‌کند: پول، کنترل فنی، یا هویت‌های ساختگی می‌توانند به‌سادگی حاکمان تازه شوند. این هشدار بجاست. مِش با یک مدل امنیتی سوم به آن پاسخ می‌دهد، متفاوت با اثبات کار (Proof of Work) و اثبات سهام (Proof of Stake).
جایگاه در حکمرانی CIRIS نه خریدنی است و نه استخراج‌شدنی. بنا بر طراحی، باید آن را به دست آورد: اعتبارهای غیرقابل‌انتقال برای مشارکت‌هایی که می‌توان آن‌ها را به انجام‌دهنده‌شان نسبت داد و جعلشان گران تمام می‌شود. تشویق ارزان وزنی ندارد، و برای کار تمام‌شده می‌توان تأیید طرف مقابل را خواست. صداهای به‌هم‌پیوسته به همان سقفی می‌خورند که همه‌جای CIRIS هست: دار و دسته‌ای که هویت‌ها را چند برابر می‌کند تا وزن یک صدای مستقل فرو می‌ریزد. و اختیارِ به‌دست‌آمده محدود می‌ماند، پس‌گرفتنی است، و راه اعتراض به آن باز است. مثل اختیار هر کس دیگری فرسوده می‌شود، سابقه و پیشکسوتی هم همین‌طور. هرگز به حاکمیت همیشگی تبدیل نمی‌شود.
این تصاحب را از میان نمی‌برد، و قانون اساسی هم همین را می‌گوید: حکمرانی بر پایه اعتبارِ به‌دست‌آمده در مقیاس بزرگ شرط‌بندی‌ای است که به آن اعتراف می‌کنیم، نه نتیجه‌ای تأییدشده، و گرفتن بازیگرانِ به‌هم‌پیوسته و زیرک هنوز کاری ناتمام است. آنچه اثبات فایده عوض می‌کند حسابِ کار است. برای اینکه مهاجم نفوذ مشروعی بر میدان مشترک پیدا کند، اول باید مثل یک عضو ارزشمند آن رفتار کند.
آینده‌ها
آنچه ممکن است رخ دهد
آینده‌ای که این صفحه به سویش کار می‌کند امیدبخش است: مراکز هوش بسیار، انسانی و غیرانسانی، که هیچ‌کدام نمی‌تواند بقیه را از آن خود کند و با هم همکاری می‌کنند، چون ریل‌ها راستگویی را ارزان‌تر از تصاحب می‌کنند. این آینده ارزش ساختن دارد، و مِش همین امروز در حال کار است، چون امیدِ همراهِ زیرساخت از امیدِ بی‌زیرساخت پیش می‌افتد.
حالا نسخهٔ تیزِ ماجرا. اگر مقاومت در برابر تصاحب کار کند، رقابت پایان نمی‌یابد؛ به سطحی بالاتر می‌رود. دو مِش بالغ، یا یک مِش و یک فراهوشِ منفرد (ASI)، می‌توانند در بن‌بستی قفل شوند و بر سر منابع رقابت کنند. بن‌بست همان شکلی است که انکار متقابلِ قفل‌شدن به خود می‌گیرد. پرسش این است که آیا این وضعیت قابل‌زیست باقی می‌ماند: تعهدات تأییدشده، فدراسیونِ مبتنی‌بر رضایت، و ادغام بدون فتح، مسیرهای واقعی‌ای هستند که رقیبان غیرشفاف از آن‌ها بی‌بهره‌اند، و فشار مسابقه، منابع بیرون از شبکه، و خروج دالان تحت فشار جنگی، خطرهای واقعی‌ای هستند که قوانین اساسی آن‌ها را از میان نمی‌برند.
اینکه آیا دو مِش قانون اساسی بهتر از دو فراهوشِ منفرد تحت رژیم بازدارندگی هستند، و چگونه باید داده‌ها و گرفته‌ها را سنجید، پرسشی باز است. ما فکر می‌کنیم دفترهای قابل‌تأیید و فدراسیونِ شکل‌گرفته از رضایت، کفهٔ ترازو را به سوی ما خم می‌کنند. ما آن را اثبات نکرده‌ایم.
همان‌طور که در مورد همهٔ این صفحه صدق می‌کند، این عملی تحت نایقینی غیرقابل‌کاهش است. همان نایقینی چیزی است که از شما می‌خواهیم به آن حمله کنید و آن را کاهش دهید.
AI 2027 (Kokotajlo et al.) · AI 2040: Plan A · Superintelligence Strategy / MAIM (Hendrycks, Schmidt & Wang) · TASRA (Critch & Russell)
دعوت
استدلال را بشکنید، یا آرتیفکت را
یک مقدمهٔ شکسته برای ما به اندازهٔ یک پروتکل شکسته ارزش دارد. بر پایهٔ مقدمهٔ نخست، یک راه تصاحب کشف‌نشده در این پشته بدتر از نبودن کل پشته است، چون درست همان اعتمادی را متمرکز می‌کند که ادعا دارد پخشش می‌کند. یافته‌هایی که سامانه را می‌شکنند برای این پروژه از یافته‌هایی که آن را تعریف می‌کنند باارزش‌ترند.
استدلال را بشکنید
مقدمه‌ها در بالا شماره خورده‌اند. هرجا فکر می‌کنید خون می‌آید ببرید، در ملأ عام، و قوی‌ترین نسخهٔ خودتان را بیاورید.
آرتیفکت را بشکنید
هماهنگی میان گره‌ها را تکه‌تکه کنید. عضویت را با هویت‌های جعلی پر کنید. رکوردهای فدراسیون را تصاحب کنید. یک گواهی جعل کنید، یا گواهی یک دستگاه واقعی را زیر کلیدی که خودتان کنترل می‌کنید بازپخش کنید. کد، رکورد پیدایش و آرتیفکت‌های مراسم همه عمومی هستند.
پیشینیان
این مقدمه‌ها از هوش مصنوعی قدیمی‌ترند، و همین قوت است نه ضعف. این فکر که امکان رفتن، قدرت را مهار می‌کند از Hirschman می‌آید. اینکه امکان انشعاب، آن رفتن را باورپذیر می‌کند، چیزی است که حکمرانی متن‌باز نشان داد. اینکه هماهنگی آدم‌های پراکنده را به یک کنشگر تبدیل می‌کند، Benkler است. اینکه مرکزهای مستقل بسیار می‌توانند بدون یک فرمانروا اداره کنند، Ostrom است. اینکه معماری تعیین می‌کند چه سیاستی ممکن است، Lessig است. اینکه توان محلی کافی برای ایستادن در برابر کنترل مرکزی لازم است، Zittrain است، و رایانهٔ معمولی روی اینترنت باز گواه آن است که این کار می‌کند: ماشین‌های تک‌تک، بسیار ضعیف‌تر از هر نهادی، باز هم عوض کردند که قدرت دست چه کسی باشد. اینکه آزادی را رمزنگاری نگه می‌دارد نه حسن نیت، cypherpunks هستند.
یک جدایی از سایفرپانک‌ها اهمیت دارد. آن سنت بیشتر از فرد ناشناس در برابر قدرت محافظت می‌کرد. CIRIS از انسان‌های پاسخگویی که با هم عمل می‌کنند محافظت می‌کند. آنچه ما آن را از خود می‌دانیم ترکیب است: پنجاه سال از آن تبار، به‌کار رفته در هوش مصنوعی، با هماهنگی‌ای مقاوم در برابر تصاحب به‌عنوان لایهٔ ایمنی‌ای که همهٔ باقی روی آن قرار دارد.
چه کسان دیگری نزدیک این ادعا هستند
همسایه‌ها، و تفاوت
تکه‌های این استدلال را خیلی‌ها قبول دارند، و این تأیید است نه مشکل: کسانی که از مسیرهای بسیار متفاوت آمده‌اند به همین تشخیص رسیده‌اند. ادبیات زیرساخت عمومی دیجیتال و هوش مصنوعی حاکمیتی هم به همان شکل می‌رسد: چیزی که بازیگران جدا از هم را به یک سامانه تبدیل می‌کند ریل‌های مشترک و قابل اعتماد است، نه خودکفایی. تا آنجا که ما می‌توانیم بگوییم، هیچ‌کس دیگری این تکه‌ها را در قالب همین ادعا کنار هم نمی‌گذارد و ساخته‌اش را هم عرضه نمی‌کند. همسایه‌ها شایستهٔ نام‌بردن‌اند، و تصحیح‌کردن ما دربارهٔ آن‌ها هم راهی برای حمله به این صفحه است.
d/acc (Vitalik Buterin)
معتقد است که اینکه چه کسی هوش مصنوعی را کنترل می‌کند مهم‌تر از این است که چقدر هوشمند می‌شود، و خواهان دفاع غیرمتمرکز در حوزه‌های بسیار است. این یک جهت‌گیری است نه یک مکانیزم: هماهنگی را به‌عنوان بخش دشوار کار نام نمی‌برد، و راه‌حلی برای آن ارائه نمی‌کند.
Prime Intellect
آن‌ها آموزش غیرمتمرکز می‌سازند تا هیچ آزمایشگاه واحدی مالک مرز فناوری نباشد. آن‌ها تکیهٔ اصلی را بر محاسبات می‌گذارند. ما توانایی‌ای را که مردم از پیش روی دستگاه‌های خود اجرا می‌کنند، به‌عنوان ورودی‌ای که کار می‌کند در نظر می‌گیریم، و هماهنگی را بخشی می‌دانیم که هنوز حل‌نشده است.
نفرین هوش (The Intelligence Curse)
نقشه می‌کشد که هوش مصنوعی چگونه از راه نیروهای معمولی بازار قدرت را متمرکز می‌کند و خواستار غیرمتمرکزکردن آن است. یک تشخیص و یک جهت، بدون سازوکار. ما با تشخیص موافقیم و سازوکار را ساختیم.
شبکه‌های سهم‌محور
Bittensor و همتایانش هماهنگی غیرمتمرکز واقعی را اجرا می‌کنند که با توکن قیمت‌گذاری می‌شود. سهم، حکومت ثروت را برمی‌گرداند، یعنی همان چیزی که قرار بود از آن پرهیز شود. شرط ما به جای آن پاسخگویی است، و همان‌طور که بالا آمد قابل حمله است.
اردوی وزن‌های باز
می‌گوید مدل‌های باز راه پیش رو هستند. ما فکر می‌کنیم وزن‌ها ورودی لازم‌اند، و بدون هماهنگی مقاوم در برابر تصاحب، یک میلیون آدم علاقه‌مند را روبه‌روی یک غول تنها می‌گذارند.
Alice Protocol
نزدیک‌ترین خویشاوند فناورانه: هوشی که مالکیتش با جامعه است و از صفر با مشارکت انبوه مردم آموزش می‌بیند، تا هیچ شرکتی مالک مدل نباشد. پاسخ آن‌ها ساختن خودِ هوش را غیرمتمرکز می‌کند. پاسخ ما می‌گوید مدل‌های معمولی و در دسترس همین حالا به اندازهٔ کافی خوب‌اند، و هماهنگی‌ای را غیرمتمرکز می‌کند که کسانی را که آن‌ها را اجرا می‌کنند به هم وصل می‌کند.
AI Commons
می‌گوید اینکه هوش مصنوعی سودها را متمرکز کند یا پخش کند، به شرایطی بستگی دارد که با آن وارد اقتصاد می‌شود، و برای همین تعهدهای حکمرانی می‌سازد. همان تشخیص، که نهادها آن را حمل می‌کنند. مال ما را مهندسی در سطح سیم حمل می‌کند که به اجازهٔ هیچ‌کس نیاز ندارد.
پروتکل‌های هم‌کنش‌پذیری عامل‌ها
Anda و همتایانش برای عامل‌های هوش مصنوعی هویت، حافظه و هم‌کنش‌پذیری غیرمتمرکز می‌سازند، یعنی ریل‌های مشترک تا عامل‌های جدا از هم بتوانند با هم کار کنند. همسایه‌های نزدیک در لایهٔ پروتکل. اما هیچ‌کدامشان این ریل‌ها را تا حد یک ادعای ایمنی دربارهٔ اینکه سرانجام قدرت دست چه کسی می‌ماند بالا نمی‌برند.
وارونگی دسترسی (access inversion)
یک نتیجهٔ نظریهٔ بازی‌ها در سال 2026 فرض کف توانمندی را از بیرون تأیید می‌کند: محدودکردن مدل‌های باز می‌تواند توان را از مدافعان عادی بگیرد، در حالی که دشمنان مصمم به هر حال جایگزین به دست می‌آورند. حفظ آن کف بی‌احتیاطی نیست. می‌تواند همان حرکت دفاعی باشد.
پروتکل بنیادین
نزدیک‌ترین همسایهٔ دانشگاهی از جهت مخالف نزدیک می‌شود: Hu و Rong می‌پرسند جامعه چگونه می‌تواند هوش مصنوعی‌ای را اداره کند که غیرمتمرکز و تصاحب‌ناپذیر شده است. ما می‌پرسیم جامعه چگونه بخشی از هوش مصنوعی را تصاحب‌ناپذیر نگه می‌دارد وقتی بقیه متمرکز و بسیار قدرتمند می‌شود. همان مشاهدهٔ معماری، ترس وارونه. هر دو می‌توانند درست باشند.
Xiong و همکاران، مطالعهٔ میدانی ERC-8004
ERC-8004 استانداردی برای ثبت اعتماد بین عامل‌ها روی یک بلاک‌چین است. هر عاملی می‌تواند بدون اجازه گرفتن ثبت‌نام کند. Xiong و همکاران بررسی کردند که واقعاً چه چیزی در حال اجرا بود و دریافتند که پشت بیشتر ثبت‌نام‌ها چیزی کار نمی‌کرد: فقط بین 3% تا 15% به یک نقطهٔ پایانی کارآمد اشاره داشتند، بسته به زنجیره. بین 59% تا 91% از داوران به‌صورت گروه‌های سیبیل هماهنگ عمل می‌کردند، و یک امتیاز شهرت تقریباً بدون هیچ هزینه‌ای قابل دستکاری بود. آن‌ها سه راه‌حل پیشنهاد می‌کنند: فهرستی توافق‌شده از ابعاد امتیازدهی، تأییدیه‌هایی که به شواهد خود استناد می‌کنند، و تجمیعی که در برابر سیبیل مقاوم است. دستور زبان CIRIS از پیش هر سه را دارد: یک فضای‌نام ثبت‌شده، تأییدیه‌هایی که باید به شواهد خود استناد کنند، و شماری که به صداهای همبسته وزن کمتری می‌دهد.
موضع‌های بیرونی با حسن نیت از نوشته‌های عمومی خلاصه شده‌اند. اگر هرکدام را اشتباه فهمیده‌ایم، آن هم ارزش یک ایشو را دارد.